و امّا احوال فقير حقير به حسب معيشت روزگار و اوضاع دنيا به موجبى است كه اگر چه خالى از صعوبتى و شدّتى نيست ، چه معلوم است كه شغل تأهّل و تدبير معاش جمعى كثير از اطفال و عيال و پيوستگان و وابستگان با عدم مساعدت زمان و بد سلوكى مردم دوران مستتبع چه قسم آلام و احزان خواهد بود ، و مع هذا رفع حال جهّال و مزاحمت ناقصين و ارذال ، و ملاحظهء ديگر مفاسد و مكاره على الاتّصال خود از لوازم گردش ماه و سال است كه به هيچ روى امكان انتقال و زوال متصوّر نيست . امّا به حمد اللّه كه ايمان بسلامت است و در اشراقات علميّه و افاضات قدسيّه و واردت الهاميّه از مبادى عاليه كه ابواب مفتّحهء عطايا و مواهب الهيّه و ارزاق معنويّه است اصلا و قطعا خللى واقع نگشته . للّه الحمد كه گنجايش بخل و منع و امكان تقصير و تغيير در آن متصوّر نيست ، وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ ( طلاق ، 3 ) . ليكن از حرمان ملازمت كثير السّعاده بىنهايت متحسّر و محزون است و مكرّر قصد آن كرد و مىكند و عزم زيارت آن حضرت كه حريم مقصد اهل حق است تصميم مىنمايد بخت يارى نمىكند . روى طالع سياه كه قريب به هفت هشت سال است كه من از ملازمت استاد الأماجد و رئيس الأعاظم محروم مانده‌ام . و به هيچ روى ملازمت آن مفخر اهل دانش و بينش ميسّر نمىشود . از اين حال ، الحال خجالت و انفعال دست داده مىترسم كه مبادا متوهّمى توهّم حق ناشناسى و شكرناگزارى و حقيقت ناسپاسى و حق ناستايى در اين بندهء آبق كرده رقم كفران نعمت بر صفحهء آمالش كشد . و ليكن با وجود تقصيرات ظاهرى اخلاص باطنى و اعتقاد قلبى يوما فيوما در تزايد و تكامل است ، و قرب معنوى و تقارب روحانى با وجود تباعد جسمانى در اشتداد و تفاضل است ، و هرگز نبوده كه محضر دوستان را مزيّن به ذكر محامد عليّه نگرداند و معطّر به نشر محاسن خفيّه و جليّهء آن استاد و مقتداى فرقهء ناجيه و سيّد سند و معلّم و شيخ و رئيس طايفهء شيعهء اثنا عشريّه سلام اللّه عليهم اجمعين نسازد . و ديگر معروض راى منير و ضمير اشراق تنوير آنكه در اين اوان افتراق و زمان انفصال از آن قبلهء آفاق به واسطهء كثرت وحشت از صحبت مردم وقت و ملازمت خلوات و مداومت بر افكار و اذكار بسى از معانى لطيفه و مسائل شريفه مكشوف خاطر عليل و ذهن